Δουλεύεις χρόνια στη φροντίδα και ξέρεις καλά πώς είναι. Ξεκινάς με την καρδιά ανοιχτή, θέλεις να βοηθήσεις, να ανακουφίσεις, να κάνεις τη μέρα του άλλου λίγο πιο εύκολη. Και χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να δίνεις κομμάτια από τον εαυτό σου που δεν έπρεπε να δώσεις.
Δεν είναι εύκολο να βάλεις όρια όταν η δουλειά σου είναι άνθρωπος.
Πώς ξεκινάει η υπερπροσφορά χωρίς να το πάρεις χαμπάρι
Στην αρχή είναι «μικρά πράγματα». Μια επιπλέον βόλτα, ένα τηλεφώνημα έξω από το ωράριο, ένα «μην ανησυχείς, θα το κάνω εγώ». Λες «δεν είναι κόπος» και το πιστεύεις. Όμως αυτά τα «μικρά» όταν μαζεύονται, δημιουργούν μια νέα κανονικότητα: εσύ κάνεις περισσότερα από όσα προβλέπει ο ρόλος σου, και οι άλλοι το συνηθίζουν.
Και πριν προλάβεις να το δεις καθαρά, η καλοσύνη έχει ήδη γίνει υποχρέωση.
Όταν τα όρια είναι θολά, εξαντλείσαι χωρίς να το καταλαβαίνεις
Δεν ξέρεις πια πού σταματάει η δουλειά σου και πού αρχίζεις εσύ. Φοβάσαι να πεις «όχι», μήπως πουν ότι αδιαφόρησες ή ότι δεν έχεις καρδιά. Κουβαλάς στο μυαλό σου προβλήματα που δεν είναι δικά σου, άγχη που δεν σου ανήκουν, και στο τέλος της μέρας έχεις αδειάσει.
Δεν είναι τυχαίο. Όταν τα όρια δεν είναι καθαρά, είσαι σε συνεχή ένταση, ακόμα κι όταν τελειώνει η βάρδια σου.
Το να είσαι καλός φροντιστής δεν σημαίνει να χαθείς
Η καλύτερη φροντίδα δεν γίνεται από κάποιον που έχει εξαντληθεί. Γίνεται από κάποιον που έχει ακόμα ενέργεια, καθαρό μυαλό και ψυχική δύναμη να σταθεί δίπλα στον άνθρωπο που φροντίζει, χωρίς να πνιγεί μαζί του.
Δεν χρειάζεται να αποδεικνύεις την αξία της δουλειά σου εξαντλώντας τον εαυτό σου. Η αξία σου δεν μετριέται από το πόσο πολύ δίνεις μέχρι να σπάσεις. Μετριέται από το πόσο σταθερά και υγιώς μπορείς να είσαι εκεί.
Πώς βάζεις όρια στην πράξη
- Μαθαίνεις να ξεχωρίζεις: «Αυτό είναι μέρος της δουλειάς μου» από «αυτό είναι παραπάνω από ό,τι μου αναλογεί».
- Λες «όχι» με ευγένεια αλλά σταθερά, χωρίς να νιώθεις ενοχή.
- Θυμάσαι ότι η επαγγελματική σχέση δεν είναι οικογενειακή, όσο ζεστή κι αν είναι.
- Φροντίζεις πρώτα τον εαυτό σου, γιατί μόνο τότε μπορείς να δώσεις πραγματική, καθαρή φροντίδα.
Τελικά…
Τα όρια δεν σε κάνουν λιγότερο καλό φροντιστή. Σε κάνουν πιο έξυπνο, πιο βιώσιμο και πιο αποτελεσματικό.
Ένας φροντιστής που σέβεται τα όριά του δεν είναι απόμακρος. Είναι κάποιος που έχει ακόμα δύναμη να νοιάζεται, πραγματικά και για πολύ καιρό.
Γιατί στη φροντίδα, το πιο σημαντικό δεν είναι πόσο πολύ δίνεις. Είναι πόσο καλά μπορείς να συνεχίσεις να δίνεις.
